Gazneli Mahmut, İslam’ı yaymak
amacıyla Hindistan’a on sekiz sefer düzenlemişti. Bu seferlerin birinde oldukça
şiddetli bir direnmeyle karşılaşmış, bu zor durumdan kurtulmak için Allah’a şöyle niyazda
bulunmuştu: “Ey Rabbim! Sen yardım edensin. Bizlere yardım eyle. Şayet bu
savaştan galip çıkarsam aldığım bütün ganimetleri yoksullara dağıtacağım.” Gazneli
Mahmut, bu seferden zaferle çıkmıştı. Elde ettiği ganimetleri de yoksullara ve
garibanlara dağıtmaya başlamıştı. Ancak sultanın yanındaki vezirler bu durumdan
hoşnut olmamışlardı. Bu durumu sultana,
“Aman sultanım! Ne yapıyorsunuz? Bunca değerli altınlar, inciler fakir fukaraya
dağıtılır mı? Hem onlar, bunların kıymetini ne bilecek? Üstelik devletin bu
ganimetlere ihtiyacı var!.” diyerek bildirmişlerdi. Gazneli Mahmut’un
kafası bu sözler üzerine karışmış, kararsızlığa düşmüştü. Bu kararsızlıktan
kurtulmak için devrin âlimine bu durumu danışınca Alim, Gazneli Mahmut’a şu
şekilde tavsiyede bulundu: “Sultanım! Bunda
kararsızlığa düşecek bir taraf yok! Çok basit bir tercih karşısındasınız. Eğer Allah’a bir daha işiniz düşmeyecekse
hemen adamlarınızın dediğini yapın, ganimetleri hazineye koyun; ama Allah’a
tekrar işiniz düşecekse verdiğiniz sözü tutun, adağınızı yerine getirin,
ganimetleri yoksullara dağıtın.”
Zor zamanlarda,
sıkışık anlarda
verilen sözler; durumlar iyileşince unutulmamalıdır. Aynı sıkışık durumlara
düşmemeye garanti kimse edemez.
Kişi Okudu
0 yorum:
Yorum Gönder